The Mist.

She comes so silently, seldom one notices,

But ends up lighting the evening as if an enchantress,

She never lets me have my way,

For spellbound charm is what one sees all the way.

Whatever one may say,

She makes things seem more beautiful, than they really are.

Let me know if you are, what my heart longs for,

I wonder if you are, the one I am in search of.

Wait wait oh dear for let me ask the question

But, like every time you are gone,

Lost in the darkness of the night,

Just when I start to feel that we had the whole night

Now only you see me and I can't,

But let me tell you,

Through this scribbled lines I feel you

For our trysts are too intense to disappear

For they are real not fickle,

Like you !!!©

                                       

दिवा ,तू जळत राहा.

 त्याचं  प्रेम  तेवता  दिवा  होतं ,
ऊन,  पाऊस,  वारा,  सावलीत   जपलेला  ठेवा  होतं .

कदाचित   दिवा ,चमकून  झगमगाट  करायला  असमर्थ  होता ,
पण  दिवा  तेवत  राहतो  ,
ऊन  पाऊस  वारा  सावलीत   सारखाच  जळत  राहतो,
ऊजेल त्याचा  कदाचित  तितकासा  होत  नाही ,
पण  दिवाच  होता  तो ,
त्याच्या  गुणाने  जळत  राहतो ,

अरे दिवा ,
तू  मुजोर  आहेस,
दिवा  तू  तर  तुझ्यापुरताच रे,
का  इतका तू  आपलपोट्या?
दिवा  तू  वाइईट  आहेस,
तू  अंधारातच  दिसतोस,
तुझी  मला  गरज  नाही,
तू  तर  नेहमी सारखाच दिसतोस,
कधी  तरी  जास्त  उजळ  हो,
तू  तर  तुझ्याच  खोली  पर्यंत
बाहेर  तर तू  नाशवंत.

तुझी लायकी नाही दिवा,
तुझा ऊजेल मला पाहिजे नाही ,
दिवा तुझा  ऊजेल मला दिसत नाही,
दिवा तुझ्या अश्या जळण्याचा काही उपयोग नाही.
तुझ्या असण्याने आणि नसण्याने  ,
ऊजेल तर सारखाच,
असशील तू उपयोगी अंधारात,
सारखा जळायला तुझी तर ऊब पण मला जाणवत नाही.

सूर्य चंद्र ताऱ्यांच्या प्रकाशात,
दिवा तू तर शहाणा आहे,
दिवा माझा ऐक,
तुझी खोली अन तुझा ऊजेल,
स्वतःपुरता तुझा  खेळ.
काय  ठेवतो  म्हणतो  एकजात,
कधी   खोली  उजळून  दाखवलीस  तू,
मला  कधी ऊब  दिलीस  तू.

दिवा तू जळत राहा,
कधी जर अंधारलं तर मी येईन,
झगमगाट जर गेला तर दिवा तू असशील ना,
काळ्या अंधारात तुझ्या खोलीत तुझा तेवढा प्रकाश असेल ना,
मी येईन, मी थांबेन,
अंधार ओसरेपर्यंत मी वाट पाहीन,
कदाचित तुझ्या जळण्याचा मला तेव्हा भास होईल,
तू  माझ्यासाठी  जळत  होता  नेहमीच,
पण मला तुझा प्रकाश तेवढा का जाणवला नाही,

तुझा  सौम्य  ऊजेल,
तुझी  तेवढीशी  खोली,
तुझी  ती  सारखी  तेवत  असणारी  वात,
दिवा जळत राहा, अंधार होईल कधी
काही काळा पुरता,
दिसशील तेव्हा  तू, कि तू जळतोय नेहमीच,
एकसारखा .
म्हणेल  तुला  मी  'दीपक'  कधीतरी
सारखा  ऊजेल  असणारा,
ऊन  पाऊस  सावलीत सोबत  करणारा,
वाट  दाखवणारा ,जळून  उजाळणारा.

दिवा शांत होता, स्वतःशीच पुटपुटत होता,
माझा ऊजेल माझ्यापुरताच,
माझा जाळ माझ्यापुरताच,
मी  माझ्यापुरताच।©

An allegory of love.

@Haflong,Assam

Mountains and clouds

Layers one beyond another.

Seem to me in conversations

Of deep joy, serenity and friendship.

The cloud moves, with the windy airs, laughing in the sun's glare.

The mountain admires her for snowy feathers and the occasional wistful stares.

Mountain wait to hear the cloud's impatient outbursts and

sometimes cringes when she's moody and treats him impaired.

The trees, flowers, shrubs request the mountain to make up,

That the cloud is pretty, make her stay for us,

They say,

when you two meet, and she stays over that's the time

We remember the rains poured the night over and

the rainbow announced what had happened in the night's gown.

Mountain longing for the cloud's company

Waits to hear her voice, and requests the wind to slow down.

But for cloud, he is just one among many on the ground.

Onetime, he had helped, consoled her and she had cried in his arms to free herself of worries and doubts.

That was the day the rainbow described and the affair, the trees, and shrubs ascribed.

The mountain admires the cloud,

But is aware of his groundedness.

He waits for the cloud that will come to stay on its own, with him.

Not on a windy day or a dark night with nobody to go,

But for the one who chooses to stay for days and nights.

For he knew a cloud exists,

who will help him let loose his inhibitions,

where conversations will last generations.

Who will assure him when in doubt?

Mountain unassuming, caring for his family of the green shroud,

waits for his companion cloud.

And I stand admiring him from the corner of this window.

How he lets go, with stillness and no desire to hold...
 A lesson I learned looking through my window.

@Haflong,Assam